پیغام خطا

Notice: Undefined property: stdClass::$comment_count در comment_node_page_additions() (خط 728 در /home/ilampooya/domains/ilampooya.ir/public_html/modules/comment/comment.module).
دفتر مقام معظم رهبری
titreno.ir
حرف تو
تاریخ انتشار : 23 بهم 1396 - 09:15
کد مطلب: 29921
۲۳ بهمن هر سال می گذرد ولی بسیاری نمی دانند که در این روز در سال ۶۵ در زمین چمنی که عده ای فوتبالیست در آن در حال ورزش کردن بودند توسط هواپیماهای دشمن بعثی بمباران شده و تلخ ترین روز فوتبال کشور رقم می خورد.

ایلام پویا/ یادداشت/ بار دیگر ۲۳ بهمن، سالروز وقوع تلخ ترین حادثه برای ورزش ایران فرا رسید.

روزی که به مناسبت هفتمین سال فجر انقلاب اسلامی و برای ایجاد فضای نشاط و شادابی در بین مردم استان ایلام، تیم های فوتبال منتخب چوار و منتخب جوانان استان ایلام در ساعت ۱۶ آغازگر یک مسابقه بود که هواپیماهای دشمن بعثی این بازی را نیمه تمام می گذارند.

هنوز سئوالات بسیاری در ذهن ها نقش بسته است که چرا تاکنون یک مسابقه مهم برای این شهدای والامقام برگزار نشده است؟ چرا مصدومیت یک بازیکن معمولی، این همه مورد توجه رسانه ها قرار می گیرد، ولی تکه تکه شدن دهها فوتبالیست و تماشاگر فوتبال در سال ۶۵ به راحتی فراموش می شود؟

شهدای فوتبالیست روستای چوار حکایت غریبی دارند که یادآور ظلم و تجاوز متجاوزان بعثی به میهن اسلامی مان است.

حکایت روزهایی که جوانان دهه ۵۰ و ۶۰ این مملکت در زیر بمباران دشمن بعثی هم دست از تلاش و تکاپو و ورزش بر نمی داشتند و با همان مقاومت ها و مردانگی ها بود که دشمن تا بن دندان مسلح از پای در آمد و امروز آرامش و امنیتی که بر این آب و خاک حاکم است بدون شک ماحصل آن روزهای حماسه و دفاع است.

در این رخداد ۱۵ ورزشکار و تماشاچی به شهادت رسیدند اما این رویداد در تاریخ ورزش کشور فراموش شد به نحوی که بسیاری به تازگی از وقوع چنین حادثه ای در آن زمان آگاه شدند.

در طول سالیان پس از جنگ تحمیلی، به رغم اینکه استان دلاورپرور ایلام آماج حملات مستقیم دشمن قرار داشت و تمام مردم این استان از پیر و جوان و زن و مرد، هر کدام به نوعی از آب و خاک کشورمان دفاع می کردند، درصد ناچیزی از رنج ها و رشادت های مردمان این سرزمین از رسانه ها منعکس شده است.

کسانی که در ۲۳ بهمن سال ۶۵، در زمین فوتبال چوار و در حال بازی فوتبال به شهادت رسیدند، همگی از انسانهای مومن و فداکار منطقه بودند و علیرغم بمباران های متعدد رژیم بعث عراق، مردانه ایستادگی کردند و در کنار دفاع از وطن، ورزش و به ویژه فوتبال را برای ایجاد روحیه در بین مردم جنگ زده استان انتخاب کردند.

این واقعه فقط در حد یک یادواره کوچک آن هم در سکوت کامل خبری به خصوص در رسانه ملی برگزار می شود که جای سئوال دارد که چرا این واقعه مهم جایی در مناسبت های کشور ندارد. مسئولان کشوری به خصوص مسئولان ارشد ورزش وقت برای بهره برداری از پروژه های ورزشی استانهای دیگر دارند اما برای چنین واقعه مهمی وقت ندارد.

این روز تلخ که در نقطه محرومی و گمنامی مثل ایلام رقم زده شد، هنوز در کشور جایی پیدا نکرده است و هر سال برای پاسداشت این عزیزان مراسم ساده ای برگزار می شود. شرح رویداد نیمه اول این مسابقه با پیروزی ۲ بر۱ تیم جوانان استان به پایان رسید. در بین دو نیمه شهید حسین هزاوه مربی و بازیکن تیم منتخب چوار به بازیکنان گفت “فرض کنید در خط مقدم جبهه هستید.

با شجاعت و شهامت بجنگید” گویی می دانست واقعه ای عظیم در راه است. در حالی که حدود ۱۰ دقیقه از نیمه دوم گذشته بود، هواپیماهای بی رحم دشمن بعثی با انواع و اقسام بمب ها، زمین فوتبال را تبدیل به خط مقدم واقعی کردند. شهید هزاوه که خودش یک پاسدار بود، لحظاتی قبل از بمباران سعی کرد با فریاد های خود همه را روی زمین بخواباند.

تعدادی از بازیکنان بر روی زمین خوابیدند و در حالی که شهید هزاوه سعی می کرد بقیه بازیکنان را نیز مطلع کند، به سمت فرزند پنج، شش ساله خود رفت و او را به بغل گرفت تا از بمباران در امان بماند. شاید شهید هزاوه می خواست این فرزند عزیزش را حفظ کند تا سالها بعد، این واقعه را به نسل های فعلی منتقل کند.

در این روز خونین یونس تلوکی، مجتبی ناصری، علی نجات کرمی، علی عباسی، محمد کمالوندی، جهانگیر کاوه، عبدالرزاق مهدیه، صید محمد زارعی ، حسین هزاوه( بازیکنان فوتبال)، حمیدرضا رضایتی ( داور مسابقه)، مراد آذرخش، خلیل مظفری، سجاد مظفری، محمدجواد مظفری، امجد حیدری(تماشاگران مسابقه) به شهادت رسیدند و علی قیطاس ، رحمت محمود ، الیاس گهرسودی، گل مرادفاضلی، فرمان فولادوند و سلمان کرد( بازیکنان فوتبال) به افتخار شهادت نائل شدند.

هیچکس از دلاور مردانی نگفت که با وجود مانور هواپیمای دشمن بعثی، زمین فوتبال را ترک نکردند تا به مردمان ایلام بگویند: بایستید و عرصه را خالی نکنید. در شرایطی که مردم سرزمین ایلام، بر اثر از دست دادن عزیزانشان غم های روزگار را به دوش می کشیدند، عده ای از جوانان برومند استان ایلام با انجام مسابقه فوتبال، روحیه شادی و نشاط را به مردم شهید پرور استان ایلام تزریق می کردند تا همچون کبیرکوه در برابر ظلم و ستم صدامیان ایستادگی کنند و از شرف و ناموس ایران اسلامی دفاع کنند.

ثبت واقعه تأسف بار زمین فوتبال چوار در تقویم ملی به عنوان روز ورزش و شهادت حداقل ادای دین به شهدای گرانقدر و مردم استان و کشور است.

انتهای پیام/

نظرات کاربران

با سلام و درود به روان پاک شهدای اسلام علی الخصوص شهدای این حادثه که جایشان در ورزش کشور واقعا خالی است و مظلوم واقع شده اند . بعد از گذشت سالها از این واقعه یعنی 1393 من از این واقعه آگاه شدم و بسیار متاسفم که در ورزش کشور همه بدنبال اسم و رسم هستند و قهرمانان واقعی در میان هیاهوی کذایی شهرت پرستان گم شده اند ولی این شهدا همیشه در قلوب این مردم جای دارند . برای شادی روحشان صلوات
شرمنده ام من این واقعه رو نمیدونستم تا روزی که یک تماشاچی در مسابقات اسیایی استرالیا روی یک پارچه از اونها یاد کرده بود. درود خدا بر شهیدان راه وطن
و نپنداریم که شهیدان مرده اند، بلکه زنده اند و در پیش خدا روزی می خورند. من هم از کار بسیار ارزشمند تماشاگر مذکور متوجه این واقعه شدم. واقعأ چرا باید ما جوانان نسل سوم انقلاب از دلاوری های گذشتگانمان بی خبر باشیم.من در لپ تابم یه فایل برا شهدا درست کردم.و مطالب و کلیپ های مربوطه رو اونجا قرار میدم.و به دوستام نشون میدم. این کاریه که از دست من بر میاد.
با سلام ودرود به شهدای چوار.در سال 1968بازیکنان تیم منچستر انگلستان در یک سانحه هوایی فوت می کنند و تا جایی که اطلاع دارمبرایشان تندبس درست کردن و خیلی یادبود می شوند و حتی یک فیلم سینمایی براشون درست کردن.آیا واقعا این حادثه نباید بین المللی شود.
آنها با شهامت و اقتدار مرزداران غیور این مملکت بودند که با وجود حملات مکرر بعثی ها و نگهداشتن مرزها ، ورزش را فراموش نکردند و اعضا و جواح خود را برای دفاع از میهن عزیز اسلامی همواره آماده نگه میداشتند . مومن قوی از مومنصعیف افضصل است . روحشان شاد و یادشان گرامی . ورزشکاران و مسئولین با شاخه گلی بر مزار مقدس این شهدا حاضر شوید و یادشان را گرامی بدارید. نکند خانواده های آنها را فراموش کنید . بر دستان فرزند شهید هزاوه بوسه بزنید که او آخرین نفری بوده است که گرمای وجود پیکر مقدس بابا را احساس نموده است.
سلام و درود به روح پر فطوح شهدای چوار و تمام شهدای کشور اسلامیمان چه نازیباست که پس از سالهای زیادی که ازاین حماسه میگذرد تازه این حماسه رسانه ای می شود
واقعا بسیار دردناکی بود.منم هم نمیدونستم تازه متوجه شدم.خداوند همه رفتگان را ببخشد و بیامرزد. شهدا همیشه بالاترین مقام و ارزش رو دارند بین انسانها. درود خدا بر آنان

دیدگاههای ارسال شده ، پس ازتأیید توسط مدیر سایت منتشر خواهد شد.
پیامهایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
انتشار نظر به معنای تأیید از دید مسئول سایت نبوده و مسئولیت نظرات بر عهده نظردهنده است.

نظر شما

CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید.